Tajemnica życia

Rozdział I

Nie mogę już tego wytrzymać. Cieknąca stale krew zalała już połowę łazienki. Te traumatyczne przeżycia  towarzyszą mi na okrągło. W tym momencie stały się nie do zniesienia.

To dla tego ukojenia szukam w bólu. Wtedy zapominam o wszystkich problemach, jednak dzisiaj zrobiłam to zbyt głęboko. Nie czekając długo bez starania zmyłam krew z podłogi, zawinęłam luźny bandaż i wybiegłam z domu. W pobliżu rozciągał się nie widzący końca las. Znajdowałam się 2 kilometry od miasta. Ściemniało się. Krew przeciekła przez bandaż i małymi kropelkami kapała na leśną ścieżkę. Zakręciło mi się w głowie powoli traciłam orientację a myśli kłębiące się w mojej głowie ciągle narastały, jakby chciały mnie zniszczyć od środka. Z przemyśleń wyrwał mnie cień po mojej prawej stronie. „Teraz jeszcze zwidy, super.”-pomyślałam i ruszyłam w narastającą ciemność.

Nie wiem co się stało. Obudziłam się na czymś twardym. Było tu wilgotno, czyli wywnioskowałam, że to jakieś pomieszczenie. W mojej głowie przez chwilę zajaśniała iskierka z wczorajszego zdarzenia lecz zaraz zgasła. Skronie mi pulsowały, jeszcze nigdy nie zaznałam takiego bólu. W końcu spróbowałam wstać ale się przewróciłam. W tym momencie ktoś wszedł do pokoju.
  - Co ja tu robię ?!.- Krzyknęłam. W błyskawicznym tempie zapanowała mną złość.

Mężczyzna zwlekał z odpowiedzią. Miał około metra dziewięćdziesięciu wzrostu. Wiedziałam że pod luźną kurtką kryją się wielkie mięśnie. Nie spuszczałam z niego wzroku, lustrowałam go. W ręku trzymał kaliber dziewięć milimetrów. Przestrzela on człowieka na wylot. Kula rozkrusza się w ciele czym powoduje natychmiastowe krwawienie praktycznie nie do zatamowania. Znakomicie. Strzeli do mnie i śmierć na miejscu.
  - Jak twoja ręka ?- O nie. Wszystko wróciło. Ból zaczął mnie pochłaniać. Oczy zaczynały pokrywać małe ciemne kropeczki, a po chwili nie było już niczego.

Ponowne przebudzenie. Nie otworzyłam oczy, próbowałam ale nie mogłam. Nie dałam rady. Czułam że w oczach mam tak jakby piasek.
  - … daleko stąd. Najlepiej się jej pozbądź. Zrób co chcesz, ale ma jej tu nie być,  nie może nam zagrażać a jest coraz bliższa rozkwitu.- Słucham ? Pozbyć ? I kto to jest ?

Pozbyć się jej- to pewne chodzi o mnie. Nie miałam pojęcia kim są i czego chcą, ale nie poddam się tak łatwo. . nie poddam się. Po powiedzeniu tego kilka razy plamy znowu zaczęły zajmować moje oczy. Trzeci raz dzisiejszego dnia. Jeśli to nadal dzień w którym się obudziłam.

Jestem na łące. Wszystko jest takie kolorowe, piękne. Śmieję się i cieszę nie myśląc o niczym. Jednak nie trwa to długo. Niebo zaczyna robić się pochmurne. Chowam się pod najbliższym drzewem. Niespodziewanie zaczyna narastać we mnie niepokój. Teraz jest zupełnie ciemno, cicho, świat nie jest kolorowy ani przyjazny. Jest dziki i obcy. Z nieba wyłaniają się jakieś postaci. Z początku myślę, że to ludzie i tak jest. Tylko że to oni nie żyją. Widzę swoje przerażenie. Teraz jestem już w tej cienkiej linii, nie wiem czy to sen czy rzeczywistość. Chcę tam pozostać ale zarazem i uciekać. Myślę, że to koniec mojego życia bo osoba wyglądająca jak połączenie wielkiego kruka i człowieka wyrywa mi moje serce, swoim wielkim dziobem. To jest naprawdę mój koniec. 

  Przebudziłam się z krzykiem. Wstałam, ból mi już nie doskwierał. Zaczęłam biec otworzyłam pierwsze lepsze drzwi. Nikogo nie było. Uciekałam byłam coraz bliżej wyjścia, kiedy nagle potknęłam się, przewróciłam i stanęłam twarzą w twarz z potworem z snu. Ludzie kłamali mówiąc że takie istoty nie istnieją. Stanęłam w cztery oczy z potworem z Prawdziwego Świata.

Kreatura zaczęła krakać, nie wydobywając z siebie ani jednego ludzkiego dźwięku. Ten nienaturalny dźwięk był straszny ale i zarazem głośny. Przybiegł mężczyzna, z którym już wcześniej się spotkałam. To chyba on spytał się o moją rękę. Zerknęłam na nią ukradkiem.
  - Co zzzz nią rrrobimy ?- Ptak wydał ludzkie słowa. Przez to zamyśliłam się i stałam chyba z szeroko rozwartą szczęką.
  - Ja wiem co zrobić. – Tajemniczy mężczyzna uśmiechnął się niebezpiecznie, z błyskiem w oku. Wiedziałam, że nie wróży to niczego dobrego. Nie czekając dłużej walnęłam go z całej pięści w twarz. Polała się krew. Szybko zrobiłam obrót i z lekkiego wykopu kopnęłam go w kolano. Jęknął cicho. Przeklnął i zaraz wstał.
  - Teraz się policzymy.

Zaczęłam uciekać ale za późno. Sprawnymi ruchami wyjął z kurtki pozornie małą broń. Kaliber 9 milimetrów. Pozornie małą. Sama z takiej strzelałam, wiedziałam, że nie czeka mnie nic miłego.

Kulka trafiła mnie w lewe ramię. Rozrywający ból rozprzestrzeniał się w całej szerokości ręki. Upadłam. Podeszła do mnie hybryda. Nie wiedziałam co chce zrobić przyszykowałam się na najgorsze jednak ona wzięła mnie bez jakiejkolwiek delikatności za prawe ramię uniosła się lekko nad ziemią, aż w końcu wyleciała na świeże powietrze a tam wzbiła się wysoko w górę. Wszystko mi się rozmazywało. Nie wiedziałam co robić. Poczułam słony smak moich łez na ustach. „Wolałabym już umrzeć”- nie, nigdy tak nie myśl Rose. Nie poddawaj się bez walki. Jednak ja już walczyłam i nie miałam siły na więcej.

Tydzień męczarni. Wiedziałam, że dzisiaj mnie zabiją. Od tygodnia siedzę w malutkiej celi. Dowiedziałam się, że jestem istotą nie z tego świata. Całe życie ciągle ktoś mnie okłamywał. Jestem w pewnym sensie królową Prawdziwego Świata. Nic więcej mi nie powiedzieli. Obok mnie leży wciąż nieprzytomny człowiek. Ma on na oko około osiemnaście lat. Ja mam szesnaście. Mój tata trenował mnie od najmłodszych lat. Ćwiczyłam wszystkie sztuki walki, a najbardziej skupiał się na broni. Nie rozstawałam się z nią do tamtego wieczoru. Nic już nie miało sensu.

Gdy prawie zasnęłam, intuicją poczułam, że ktoś obok mnie się porusza. To ten chłopak. Na początku myślał, że chcę go zabić, jednak i on zobaczył moje siniaki i rany. Nie zdawałam sobie sprawy, że jest ich aż tyle jednak nie interesowało mnie to. Ten koleś nazywał się Harry. Jak zgadłam miał osimnaście lat. Jego oczy to była istna powódź błękitu. Nie porozmawialiśmy długo. Przyszedł czas na śmierć. I jak się domyślałam, nie tylko moją.

Nie wiedziałam co z nami zrobią, ale ja nie poddam się tak szybko. Zdążyłam przedstawić Harry’emu mój plan działania. Nadszedł czas. Z pretekstem ‘’muszą zawiązać sznurowadło”  schyliłam się i kopnęłam strażnika w kolano. Wyleciała mu broń. Zabrałam ją i strzeliłam w niego. Kazałam Harry’emu uciekać wrzeszczałam .
  - Nie ruszę się bez ciebie. Nigdzie.
Nie miałam innego wyjścia. Ruszyłam pędem do przodu a za mną usłyszałam powoli dorównujące mi kroki Harrego. Modliłam się, żeby nikt nie usłyszał huku, który stworzył się przy strzale. Jednak szanse były minimalne, nie wiedzieliśmy nawet gdzie jesteśmy.

Wyjście było naprzeciw nas. Łapałam za klamkę kiedy nagle ktoś się na nas rzucił. Gratony. Potworne stworzenia z nadnaturalną siłą. Strzeliłam jednemu w głowę. Pozostał z niego tylko pył, który i tak zaraz zniknął. Drugi porwał mojego towarzysza. Biegłam za nimi ciągle sprawdzając teren. Ktoś złapał mnie od tyłu przechylił szyję i łaknął z niej łapczywie. W jednym momencie nie miałam na nic siły i cóż upadłam w ramiona nieznanej osoby.

Ciąg dalszy nastąpi..~ Ola
**Przepraszam wszystkich za jakiekolwiek błedy. ;d